Αν καταλάβουν που παίζουν, τότε υπάρχει ελπίδα

0

manos-thumpnail

Η βροντερή νίκη του ΑΟΧ μέσα στην Επισκοπή δεν αποτέλεσε είδηση μόνο μέσα στο νησί αλλά  ήδη κάνει αίσθηση σε ολόκληρη την κατηγορία.

Μια ομάδα με τόσα πολλά και πολύπλοκα προβλήματα να διασύρει-γιατί για διασυρμό μιλάμε-ένα σωματείο που με την οργάνωση και τις οικονομικές του δυνατότητες αποτελεί παράδειγμα όχι μόνον για την  κατηγορία που αγωνίζεται αλλά και σε μεγαλύτερες από αυτήν, δεν ήταν και η πιο εύκολη μαντεψιά.

Και για να δώσω ένα περίγραμμα των προβλημάτων του ΑΟΧ αρκεί να σας αποκαλύψω ότι εφόσον δεν βρισκόταν ένα σημαντικό ποσό που εκταμιεύτηκε την υστάτη στιγμή από το ΙΝΚΑ, η χανιώτικη ομάδα κινδύνευε σοβαρά να μην μπορεί να σφραγίσει εισιτήρια για τον πολύ μεγάλο αγώνα της ερχόμενης Κυριακής με τον Αστέρα Μαγούλας.

Πως, λοιπόν, αυτή η ομάδα που βασικοί της ποδοσφαιριστές έκαναν για διαφορετικούς λόγους από μισή έως μια προπόνηση την εβδομάδα που διανύσαμε, πέρασε με θρίαμβο σε μια από τις δυσκολότερες έδρες της κατηγορίας;

Η εύκολη απάντηση ανάγεται,σύμφωνα με τους περισσότερους, στη σφαίρα του άγνωστου.

Κι,όμως, δεν είναι έτσι.

Το σημερινό αποτέλεσμα ,δυστυχώς, προσωπικά μου δημιουργεί μελαγχολία.

Μελαγχολία όχι τόσο για το σήμερα αλλά κυρίως για το χθες.

Όσο και αν πιθανότατα κινδυνεύω να  κατηγορηθώ-και πάλι- για αντιΑΟΧισμό ,λυπάμαι που θα χαλάσω το πανηγύρι , αλλά θα γράψω αυτά που αισθάνομαι.

Καμία νίκη όσο μεγάλη και αν έρθει δεν θα αρμόζει στην ιστορία αυτής της ομάδας εφόσον δεν συνοδευτεί από την άνοδο.

Κανείς δεν πρόκειται να θυμάται στο τέλος της περιόδου ότι ο ΑΟΧ νίκησε την Επισκοπή αν η χανιώτικη ομάδα τερματίσει εκτός εξάδας.

Και ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ εκείνοι που οφείλουν να το αντιληφθούν είναι οι ΠΑΙΚΤΕΣ του ΑΟΧ.

Αυτά τα παιδιά που παρά τα δικαιολογημένα προβλήματα που μπορεί να εκφράζουν λόγω της αδυναμίας του εργοδότη τους να φανεί συνεπής στις υποχρεώσεις του,οφείλουν να καταλάβουν ότι η φανέλα που φορούν ΓΙΝΕΤΑΙ πιο βαριά καθημερινά όσο οι ίδιοι φροντίζουν να την ΤΙΜΟΥΝ,τιμώντας παράλληλα την ίδια τους την προσπάθεια.

Και ΟΦΕΙΛΟΥΝ να την τιμούν κάθε Κυριακή ασχέτως από προβλήματα υποκειμενικά ή αντικειμενικά, γήπεδα χορτάρινα ή πλαστικά, βροχής ή ήλιου.

Όπως έκαναν την Κυριακή στην Επισκοπή.

Διαφορετικά, παραμένει ένα κομμάτι πανί.

Αν το καταλάβουν ΑΥΤΟΙ τότε ναι υπάρχει ελπίδα…

 

Απάντηση