Καλά κι ωστόσο να λέμε…

0

Θα πρέπει να ξεκινήσω με την εξής διαπίστωση… Αυτά τα ματς πρέπει να τα κερδίζεις, αν θες να έχεις μέλλον στην κατηγορία, όπως θα έλεγε ο κάθε προπονητής μίας ομάδας σαν τον Πλατανιά ή σαν τη Βέροια, αλλά στέκομαι σε εμάς, μιας και παίζαμε εντός έδρας.

Η εικόνα ωστόσο της ομάδας κάθε άλλο παρά απογοητευτική ήταν. Δεν άξιζε το «0» ο Πλατανιάς, κλείνοντας τη Βέροια στα καρέ της και πιέζοντας, ακόμη κι όταν έμεινε με 10 παίκτες, λόγω της αποβολής του Κανακούδη.

Ούτε βεβαίως θα δεχτώ πως πολυτιμότερος παίκτης ήταν ο Κηπουρός, επειδή απέκρουσε το πέναλτι, αφού και πάλι ο Αγκιλέρα όργωσε το γήπεδο.

Κρατάμε κάτι από αυτό το παιχνίδι;

– Τον ένα βαθμό της ισοπαλίας (φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι)

– Την καλή εμφάνιση -για μία ακόμη φορά- του Πλατανιά (το ταξίδι συνεχίζεται)

– Τη βοήθεια της Παναγίας στο πολύ καλό πέναλτι του Ιωάννου που έβγαλε ο Κηπουρός, αλλά και στην ευκαιρία του Ολαϊτάν (δόξα τω Θεώ)

– Τη μη βοήθεια της Παναγίας, κυρίως στην τεράστια ευκαιρία του Ουντότζι στο τέλος του ματς, αλλά και στο υπόλοιπο παιχνίδι, στον Ουκάρ (βόηθα Παναγιά μου στα επόμενα παιχνίδια)

– Τον πολύ λίγο Σιδηρόπουλο (πόσο δίκιο έχει ο Θωμαΐδης)

Συμπέρασμα: Η Βέροια είναι ακόμη από κάτω μας και δη στην τελευταία θέση της βαθμολογίας, χάνοντας μάλιστα πέναλτι για δεύτερο συνεχόμενο ματς, μετά από εκείνο με τον ΠΑΟΚ. Για φανταστείτε να έπαιρνε αντί για δύο… έξι βαθμούς; Αλλιώς θα μιλούσαμε τώρα. Άρα… από το ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα! Πάμε γι’ άλλα με τον εξαιρετικό το τελευταίο διάστημα Λεβαδειακό! Για τον ένα ή τους τρεις πόντους… όχι για σουβλάκια (γιατί ως γνωστόν η Λιβαδειά έχει τα καλύτερα).

Απάντηση