Γιάννη μου,δυστυχώς, χάσαμε…

0

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα γράψει με βάση τις δηλώσεις του Γιάννη Χατζηνικολάου ότι η διοίκηση έπρεπε είτε να στηρίξει είτε να απολύσει τον προπονητή της και να πάψει να συμπεριφέρεται σαν «τεθλιμμένη χήρα» κάθε φορά που το αποτέλεσμα δεν ήταν θετικό.

Δυο εικοσιτετράωρα αργότερα δια των επισημότερων χειλέων ,του προέδρου της κ. Βαρουξάκη ,η ΠΑΕ Πλατανιάς διέψευδε κάθε «φήμη» ότι τίθεται θέμα προπονητή.Ακόμα και αν δε το εννοούσε απόλυτα παρόλα αυτά ,ήταν μια ξεκάθαρη τοποθέτηση.

Υπήρξα μέσω των άρθρων που διαβάζετε αλλά και με δημόσιες τοποθετήσεις μου ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά,υπέρμαχος του Γιάννη Χατζηνικολάου-αν και δεν ξεκίνησα ως τέτοιος- καθώς θεωρούσα -αλλά και θεωρώ- ότι πρόκειται καταρχήν για έναν πολύ σοβαρό άνθρωπο και έναν φερέλπιδα προπονητή.

Από την άλλα θεωρούσα-αλλά και εξακολουθώ να θεωρώ ότι δεν περιποιεί τιμή σε μια επαγγελματική ομάδα,ακόμα και νεοφώτιστη, να αλλάζει προπονητές σε κάθε «στραβό» αποτέλεσμα.

Όμως, επειδή επίσης θεωρώ ότι κάποια πράγματα ενίοτε δεν μπορούν να συνεχίζουν εσαεί ξεκαθαρίζω τη στάση μου λέγοντας ότι το 4-0 της Νέας Σμύρνης αποτελεί και το Βατερλώ του κ. Χατζηνικολάου.

Δεν είναι η ήττα αυτή καθεαυτή.

Ο Πλατανιάς στο πρώτο μέρος πραγματοποίησε μια από τις καλύτερες εκτός έδρας εμφανίσεις του και παρόλα αυτά υπέστη την πιο βαριά του ήττα. Δεν θα σταθώ ούτε καν στην ξεκάθαρη πια ανικανότητα κάποιων ποδοσφαιριστών του να κάνουν το αυτονόητο.Να μπορούν να σκοράρουν,δηλαδή, σε μια από τις τρεις-τέσσερις φάσεις που δημιουργούν.

Και για να μην παρεξηγηθώ με τη λέξη ανικανότητα δεν εννοώ αδιαφορία ή έλλειψη συγκέντρωσης. Όταν,όμως , το φαινόμενο επαναλαμβάνεται (βλ.ΟΦΗ-Κέρκυρα ή ακόμα και ΑΕΚ) δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.Ο Πλατανιάς δεν είναι Μπαρτσελόνα να μπορεί να δημιουργεί σε κάθε αγώνα δέκα φάσεις.Θα κάνει μια-δυο και τέλος.Αν δεν μπορείς να τις εκμεταλλευτείς, τότε θα χάσεις.

Εκεί που,όμως, θεωρώ ότι σήμερα, οφείλω να σταθώ είναι αφενός στη διαχείριση του παιχνιδιού και αφετέρου στις επιλογές του κόουτς.

Πρώτα οι επιλογές.Αν δεν είχε κάποιο αιφνίδιο τραυματισμό τότε δεν αντιλαμβάνομαι την απουσία, του, μέχρι την προηγούμενη αγωνιστική βασικού και αναντικατάστατου,Ουκάρ.

Καταλαβαίνω την ανάγκη του κόουτς να αλλάξει κάποια πράγματα, όμως, το να διατηρείς στον πάγκο σου έναν  ποδοσφαιριστή σαν τον Δέντσα ο οποίος φαίνεται από χιλιόμετρα ότι δεν τον εμπιστεύεσαι, τότε κάτι δεν κάνεις καλά.

Από την άλλη, η εντυπωσιακή-στο πρώτο μέρος-παρουσία του Γκονζάλες «εξέθεσε» τον Χατζηνικολάου που δεν τον είχε εμπιστευτεί νωρίτερα.

Για την επιλογή Ντόε αντί Ποτουρίδη δεν θα διαφωνήσω καθόλου άσχετα αν τελικά ο Ντόε δεν ήταν καλός.

Πάμε και στη διαχείριση.

Ο κόουτς με την αλλαγή του συστήματος από το αγαπημένο του 4-3-3 σε 4-4-2 με τον Κουρτεσιώτη στην άμυνα και τον Κανακούδη στα χαφ, άσχετα πως το δικαιολόγησε στη συνέντευξη τύπου, προφανώς έπαιξε μια «τελευταία ζαριά» που, δυστυχώς, δεν του βγήκε. Μια «ζαριά» που προσπαθώντας  να  ερμηνεύσω γιατί έγινε, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι  ήταν απότοκος της πίεσης που αισθάνεται ο Χατζηνικολάου το τελευταίο διάστημα και η «ανάγκη» του να πάρει το παιχνίδι από τον πάγκο. Με φρέσκιες ,δηλαδή, ιδέες και όχι με τον γνωστό παραδοσιακό του τρόπο.

Η λαχτάρα του για το θετικό αποτέλεσμα ήταν εμφανέστατη και  την είχε περάσει και στους παίκτες του. Τους είχε πείσει ότι ΕΠΡΕΠΕ να επιτεθούν και να πετύχουν πρώτοι γκολ.

Αποτέλεσμα;

Η προώθηση του συνόλου,σχεδόν, των παικτών του στο πρώτο κόρνερ της ομάδας μόλις στο 3′ .Εκτός των επιθετικών και όλοι οι χαφ.Έτσι,όμως βρήκε και ο Οκόγιε πενήντα μέτρα ανενόχλητης κούρσας μετά την εκτέλεση του κόρνερ κάνοντας τη ζημιά.Μια φάση που αν γινόταν στο 90΄με το σκορ στο 1-0 θα είχε όλες τις δικαιολογίες.Στο 3΄,όμως,δυστυχώς καμμία πλην του προαναφερθέντος ενθουσιασμού.

Και επειδή ενός κακού μύρια έπονται, ήρθε η  απίστευτη στραβοκλωτσιά του Αργυρόπουλου αλλά και ο «περίπατος» του Κηπουρού δέκα,σχεδόν, λεπτά αργότερα. Και «κερασάκι στην τούρτα» και η κακοδαιμονία στο εύκολο γκολ.

Κι έτσι το «πείραμα» απέτυχε.Η αλλαγή του Μαραγκουδάκη μόλις στο 30′ με τη «θυσία» του Κουρτεσιώτη γκρέμιζαν με τον οδυνηρότερο  τρόπο τα όποια πλάνα του.Με την αφλογιστία να συνεχίζεται ήρθε και το τρίτο γκολ σε μια άμυνα-αχταρμά και τέλος.

Εκείνο,όμως, που δεν μπορώ να πω  ότι περίμενα ήταν η απάντηση του κόουτς στην ερώτηση εάν αισθάνεται ανασφαλής μετά την νέα ήττα.Το «ξέρω τι έχω προσφέρει και για αυτό δεν  θεωρώ ότι έχω κάποιο λόγο να αγχώνομαι…»ΔΕΝ είναι αλήθεια.

Η δήλωση αυτή μπορεί να ειπωθεί μόνο από έναν εγωπαθή προπονητή.Ο Χατζηνικολάου ΔΕΝ είναι τέτοιος.

Γιατί ,Γιάννη μου δεν άνοιξες -επιτέλους- τον εαυτό σου λέγοντας αυτά που πραγματικά αισθάνεσαι;

Γιατί για,πολλοστή φορά, αποκρύβεις όλα αυτά που σε απασχολούν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ και επιμένεις σε αυτά που (κακώς) θεωρείς ότι επικοινωνιακά θα σου διατηρήσουν το προφίλ ενός φλεγματικού ατσαλάκωτου Βορειοευρωπαίου προπονητή;

Γιατί συνεχίζεις αυτές την «ξύλινες δηλώσεις»;

Πραγματικά, δεν το αντιλαμβάνομαι…

Γι’ αυτό σου λέω, Γιάννη μου.Απόψε, χάσαμε.

Γενικώς….

 

Απάντηση