Respect και χαμηλά τη μύτη…

0

Ξέρω ότι η λογική λέει ότι πρέπει να γράψω τα πιο πλούσια και υπερβολικά επίθετα που υπάρχουν στην ελληνική γλώσσα και τα οποία θα συνοδεύουν την ιστορική εκτός έδρας νίκη του Πλατανιά στο Κλεάνθης Βικελίδης.

Δεν προτίθεμαι για δυο λόγους.

Πρώτον.Από απεριόριστο σεβασμό στον  Άρη που παρά την άσχημη περίοδο που διανύει δεν νομίζω ότι ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να ασελγεί  στην βαριά φανέλα και ιστορία του.Μια ομάδα με εκατομμύρια οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο ακόμα και στα κάτω της, εμπνέει σεβασμό.

Δεύτερον.Το πιο δύσκολο, σε μια ομάδα που τώρα χτίζεται και κάνει τα βρεφικά της βήματα στην Α΄Εθνική είναι μετά από τέτοιες μεγάλες επιτυχίες,να διαχειριστεί αυτό ακριβώς που πετυχαίνει.Τον θρίαμβο.

Ο Άρης δεν είναι-με όλο το σεβασμό προς τις ομάδες- Πανθρακικός,Ατρόμητος ή Ξάνθη.Είναι ο Άρης.

Ναι, είναι μια μέτρια ομάδα.Με προβλήματα.Με λίγους καλούς ποδοσφαιριστές σε σχέση με κάποιους του παρελθόντος.

Δεν παύει,όμως να είναι ο Άρης.

Αυτή,λοιπόν, είναι η πιο μεγάλη νίκη του Πλατανιά μέχρι σήμερα.Και αυτή η νίκη μπορεί να κάνει κάποιους να σηκώσουν τη μύτη ψηλά.

Μεγάλος κίνδυνος.

Ο Χατζηνικολάου,που παιχνίδι με το παιχνίδι επιβάλλεται σαν ένας σπουδαίος τεχνικός, έχει επανειλημμένα κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου θυμίζοντας τον περσινό Εργοτέλη που τα Χριστούγεννα πήγαινε για Ευρώπη και στο τέλος τον «κλάψαμε».Έχει απόλυτο δίκιο.

Τα κεφάλια,λοιπόν, κάτω,οι τόνοι χαμηλοί  και τα μυαλά μέσα στα κεφάλια.

Για τους υπόλοιπους,βέβαια, τα πανηγύρια και οι χοροί μπορούν να συνεχιστούν.11 βαθμοί μετά από 6 παιχνίδια; «Δεν υπάρχει…» που θα έλεγαν και οι νεώτεροι ημών.

Ούτε λόγος, φυσικά, για κριτική αγώνα.Αυτό ας το κάνουν ειδικότεροι από μένα.

Εγώ έχω πειστεί πια ότι αυτό που βλέπω δεν είναι τυχαίο.Είναι δουλεμένο και μάλιστα καλά.

 

Απάντηση