Γλυκά ή φαρμακωμένα, τα δάκρυα πάντοτε ανακουφίζουν

“Γλυκά ή φαρμακωμένα, τα δάκρυα πάντοτε ανακουφίζουν” είπε κάποτε ο Γάλλος συγγραφέας Αλφρέντ Ντε Μισέ.

Θέλω να γράψω τόσα πολλά για την φετινή χρονιά που εύκολα θα γέμιζα ένα βιβλίο, δύσκολη χρονιά, ξενύχτι και στρατηγική για να έχει η ομάδα την προβολή που πρέπει και όπως πρέπει. Αν τα κατάφερα θα το κρίνει ο κόσμος όμως να ξέρετε όλοι σας ότι φτύσαμε αίμα όλη την χρονιά και τα θέματα που είδαν το φως της δημοσιότητας ήταν σταγόνα στον ωκεανό.

Δυστυχώς ο τρόπος που τελείωσε η χρονιά ήταν με κλάμα, μια ομάδα που κατάφερε το ακατόρθωτο, αποχώρησε από το γήπεδο νικήτρια στις καρδιές του κόσμου ηττημένη (και η ισοπαλία ήττα ήταν)  με τον χειρότερο τρόπο, γεγονός που δεν επέτρεψε στα παιδιά να δεχτούν το χειροκρότημα και την αποθέωση που θα έπρεπε.

Ομάδα με όλη την σημασία της λέξεως, παιδιά που έδωσαν τα πάντα και προπονητικό επιτελείο που δύσκολα μπορούσες να βρεις όμοιο του στην footballleagueκλάσεις ανώτερο από άλλα που βρίσκουν δουλειά στην SuperLeague.

Ο Μουράτ Σεροπιάν, ο Γιώργος Κετικίδης και μην ξεχάσω φυσικά και πιο πριν ο Θοδωρής ο Γκάτζιος μαζί με τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ πραγματικά Γιάννη Μπακόπουλο (Να σου ζήσει και το νέο μέλος Γιάννη ΜΑΣ) έδωσαν διαπιστευτήρια μέσα στο γήπεδο με έναν μοναδικό τρόπο που ανάγκασε άπαντες να τους βγάλουν το καπέλο.

Η πίκρα αν και έπρεπε να ήταν χαρά ήταν μεγάλη, η υπερηφάνια ακόμα μεγαλύτερη, κάποιοι πάλευαν στο γήπεδο με σφεντόνες και κάποιοι με πυρηνικά.

Σε μια τόσο φορτισμένη στιγμή όπως η σημερινή τα λόγια δεν γίνεται να είναι ευχάριστα, ο Μουράτ ανέβασε τον πήχη ψηλά πιο ψηλά και απο τον πιο αισιόδοξο φίλο της ομάδος στο ξεκίνημα της χρονιάς.

Ο κύκλος του Μουράτ έκλεισε, θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερος αν θέλετε την γνώμη μου όμως πολλές φορές τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε.

Τον λόγο που φεύγει ο Μουράτ κάποιοι τον ξέρουν, σε μια χρονιά που τα πάντα έγιναν με την ταχύτητα του φωτός ίσως επηρεαστήκαμε από τα πιο σημαντικά και αφήσαμε στην άκρη τα αυτονοήτα .

Ποιος θα είναι κερδισμένος θα το δείξει ο χρόνος όμως ο Μουράτ με τα καλά και τα κακά του (τα οποία προεκύπταν τις περισσότερες φορές λόγω άμυνας) έφτιαξε μια ομάδα που θα πρέπει τουλάχιστον να έχει συνέχεια.

Ο κόουτς που αρκετοί τον έβριζαν φεύγει με το κεφάλι ψηλά, με δάκρυα στα μάτια και με μια πίκρα την οποία θα σχολιάσουμε στο μέλλον.

Η χρονιά αυτή ήταν ένα μεγάλο σχολείο, είχε τα πάντα, ταξίδια, χαρές λύπες και κλάμα, να ξέρετε όσοι βουρκώνουν και κλαίνε είναι άνθρωποι.

Υ.Γ Ο Μουράτ ήταν κάτι παραπάνω απο προπονητής σε αυτή την ομάδα, προσωπικά δύσκολα θα βρεθεί άλλος να την πονέσει έτσι. Άψογος και σαν συνεργάτης δικός μου.

Υ.Γ 1 ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ όλους τους δημοσιογράφους με τους οποίους συνεργαστήκαμε στα θέματα του ΑΟΧ ήταν πολύτιμη η βοήθεια και η συνεργασία τους χωρίς φυσικά να μην υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Υ.Γ 2 Θα είναι έγκλημα η φετινή χρονιά να είναι απλά ένα πυροτέχνημα.

Υ.Γ 3 Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλα τα παιδιά, τους έζησα απο κοντά και πραγματικά ήταν ευλογία να βρεθούν όλοι αυτοί μαζί την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Φανταστική δουλειά και απο τους Αδάμ Μπούτζουκα, Μιχάλη Κυβερνητάκη και φυσικά τον ακούραστο φροντιστή-«φορτιστή» μας τον Αποστόλη.

Μια ονειρική χρονιά τελείωσε αν θα έχει και συνέχεια θα το δείξει ο καλύτερος κριτής όλων που δεν είναι άλλος απο τον χρόνο.