Ζητάνε υπομονή.Θα την βρουν…;

Η Ελλάδα είναι η χώρα της υπερβολής.

Γνωστό θα μου πείτε.Το ξέρω αλλά μου ταιριάζει σαν εισαγωγή στο κείμενο.

Η Ελλάδα, λοιπόν, επαναλαμβάνω είναι η χώρα της υπερβολής.

Ένα πρωτάθλημα της πλάκας κοστίζει ένα σκασμό λεφτά για τους ενδιαφερόμενους τηλεοπτικούς σταθμούς.Παίκτες της σειράς αναγορεύονται από τον -ακόμα μεγάλο σε αριθμό παρά τις “αποχωρήσεις”-αθλητικό τύπο σαν τα μεγάλα ευρήματα που για χάρη τους “σφάζονται” όλοι οι μεγάλοι της Ευρώπης και τελικά-ώ του θαύματος- επιλέγουν την Ελλάδα για να συνεχίσουν τη “μεγάλη” καριέρα τους.

Η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη -ή από τις λίγες τέλος πάντων- Ευρωπαϊκές χώρες όπου ο οποιοσδήποτε μέτριος ή λιγότερο μέτριος μπορεί να αναγορευτεί σε “ικανό και φιλόδοξο” προπονητή “που “ο πρόεδρος” θα του δώσει τα ηνία της ομάδας του ελπίζοντας να την μετατρέψει σε νέα …Μπαρτσελόνα , φυσικά με ψίχουλα επένδυσης…

Στην Ελλάδα είναι επίσης γνωστό ότι κάθε εν ενεργεία ή και “παλαίμαχος” θεατής της ποδοσφαιρικής συνάντησης είναι εν δυνάμει προπονητής, διαιτητής, παράγοντας και φυσικά και …δημοσιογράφος.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον αγώνα του Πλατανιά με τον Αστέρα; Καμία και πολλές…

Παρακολουθώντας στην συνέντευξη τύπου τόσο τον Σάκη Τσιώλη όσο και τον Μαρίνο Ουζουνίδη αντιλήφθηκα ότι ζώντας στην χώρα της υπερβολής είναι πολύ δύσκολο στον οποιονδήποτε να διατηρήσει ψήγματα αντικειμενικότητας και να μην παρασυρθεί από την γενικότερη αίσθηση των βιαστικών λύσεων.

Ο Τσιώλης-που έφυγε από τον Άρη αν θυμάμαι καλά-με την στάμπα του απολύτως αποτυχημένου, έφτιαξε στην Τρίπολη μια από τις εντυπωσιακότερες ομάδες-αν όχι την εντυπωσιακότερη- του “φτωχού” Ελληνικού πρωταθλήματος.

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης από την πλευρά του έχει την δική του φιλοσοφία που προσπαθεί να περάσει σε όλες τις ομάδες του έχοντας σημαντικές εικόνες από την σοβαρή ποδοσφαιιρκά Ευρώπη.

Κοινό γνώρισμα; Ότι αυτό που θέλουν να φτιάξουν απαιτεί χρόνο.

Ο Τσιώλης την βρήκε στην Τρίπολη και ζητά εκ νέου μετά την περσινή-σε μεγάλο βαθμό-αποδόμηση.Αποκλείστηκε νωρίς-νωρίς από την Ευρώπη και ήδη μετρά δυο ισοπαλίες.

Ο Ουζουνίδης από τη μεριά του ,την ζητά, επίσης με δεδομένη την εκ βάθρων αλλαγή του ρόστερ. Δυο εντός έδρας ισοπαλίες με μέτρια εμφάνιση.

Στην Ελλάδα , στη χώρα της υπερβολής, είναι εύκολο να την βρουν;

Μακάρι, αλλά επιτρέψετε μου να κρατάω μικρό καλάθι.

Ο περσινός”ηθικός Κυπελλούχος” έχει ήδη βάλει ψηλά τον πήχη και η όποια ακόλουθη απώλεια θα σημάνει ¨κόκκινο” συναγερμό.

Για τον περσινό νεοφώτιστο οι απαιτήσεις κάποιων-και δεν εννοώ απαραίτητα διοικητικούς- είναι τοποθετημένες κάπου εκεί στην πεντάδα.

Στην Ελλάδα άλλωστε όλοι έχουν δικαίωμα να θέτουν στόχους. Κυρίως στους άλλους.Και ευκολότερα,μάλιστα, αν δεν χρειάζεται να βάλουν οι ίδιοι το χέρι στην δική τους τσέπη.

Στην Ελλάδα της υπερβολής, παρόλα αυτά υπάρχει και μια πολύ προσγειωμένη έκφραση.

Το “τζάμπα μάγκες”…

ΥΓ. Όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν “άφεση αμαρτιών” σε Ουζουνίδη και παίκτες. Ήταν και πάλι μακριά από αυτό που όλοι μας θέλουμε να δούμε.Το έλλειμμα ακόμα ποιοτικότερων λύσεων παραμένει.Το Γεντί Κουλέ θα μας δώσει μια πιο πλήρη εικόνα.Μέχρι τότε επαναλαμβάνω τον τίτλο του άρθρου της περασμένης εβδομάδας.

Πολλή και σκληρή δουλειά…