Η μοίρα των προπονητών και τα πράγματα κάτω από το… χαλάκι

Η αλήθεια είναι ότι οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις φέτος σε ράδιο και τηλεόραση δεν με αφήνουν να πάρω ανάσα, πρωί Τετάρτης και αφού έχω πιει τον καφέ μου, έπαιξα με την γάτα, τσακώθηκα με τα τέκνα γιατί είχαν κάνει πάλι τις ζημιές τους πρωί-πρωί μου ήρθε η έμπνευση…

Με αφορμή λοιπόν την παρέλαση και την γνωστή λαϊκή έκφραση «δεν πρόλαβε να κάνει παρέλαση» η Φουτμπολ Λιγκ ήδη μετράει έξι απώλειες προπονητών ενώ αρκετοί ήταν και αυτοί που βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο.

Κάτι οι προσδοκίες των φιλάθλων κάτι η αγωνία των προέδρων έχουν κάνει τους προπονητές εξιλαστήρια θύματα πριν καν συμπληρώσουν ικανό αριθμό αγώνων ώστε να κριθούν.

Ποιοι όμως είναι οι λόγοι που με ένα, δυο ή ακόμα και τρία παιχνίδια οι προπονητές βλέπουν την πόρτα της εξόδου;

Η έλλειψη υπομονής (γενικά στην Ελλάδα) και η πίεση των προπονητών της κερκίδας το μόνο που δημιουργεί είναι προβλήματα. Παίκτες που πέρυσι ήταν οι χειρότεροι όλων φέτος σε άλλες ομάδες γίνονται ημίθεοι και εφάμιλλοι των Μέσι και Ρονάλντο. Ο προπονητής είναι πάντα ο χειρότερος απ’ όλους και δεν ξέρει τι του γίνεται σε αντίθεση με όλους αυτούς που από τις καφετέριες και τις εργασίες τους γνωρίζουν απ’ έξω και ανακατωτά τα πάντα για τους παίκτες αλλά και τα συστήματα που θα πρέπει να παίζει η ομάδα.

Μάλιστα αν κάνεις το λάθος και ανοίξεις διάλογο μαζί τους θα νομίζεις ότι μιλάς με δυο ή και τρεις διαφορετικούς ανθρώπους.

Νίκη με κακή εμφάνιση, με τραγικά λάθη και την βοήθεια του Θεού και της Παναγίας είναι ικανά στοιχεία για να κάνουν ήρωα τον οποιονδήποτε. Αντίθετα μια καλή εμφάνιση με την συνοδεία ήττας κάνουν τις ομάδες μικρές και μη αντάξιες των προσδοκιών.

Για να κάνω και τον δικηγόρο του διαβόλου οι βαθμοί μετράνε όμως σε βάθος χρόνου η αντίπαλη ομάδα δεν θα είναι πάντα τόσο τυχερή, ο Θεός και η Παναγία δεν θα βρίσκονται πάντα εκεί, έχουν και άλλες δουλειές εξάλλου. Το ταμείο γίνεται πάντα στο τέλος ή έστω, έχοντας ικανό αριθμό παιχνιδιών. Από τους προπονητές που έφυγαν δεν έχω με κανένα ειλικρινά την παραμικρή σχέση πέραν της επαγγελματικής.

Μπορεί όντως να είναι οι χειρότεροι του κόσμου όμως ποιος τους επέλεξε; Πως βρίσκονται συνεχώς σε πάγκους ομάδων; Πως έγινε η αξιολόγηση για παράδειγμα για τον Βαζάκα ο οποίος στην πρώτη ήττα αποχαιρέτησε (μην «κολλήσετε» στο όνομα είναι απλά μια αναφορά).

Εν κατακλείδι από τις 18 ομάδες της Football League οι έξι, έχουν αλλάξει προπονητές μέχρι το τέλος του χρόνου με αυτή τη λογική θα έχουν αλλάξει όλες οι ομάδες από δυο προπονητές. Λογικά στην Αγγλία που θεωρείται η μητέρα του ποδοσφαίρου είναι @@λακες που κρατάνε προπονητές χρόνια. Επίσης και στατιστικά να το δει κάποιος το ποσοστό ομάδων που κράτησαν προπονητές αρκετά χρόνια είχαν επιτυχίες.

Θυμάστε το ντεμπούτο του Ρεχάγκελ στην Εθνική; 5-1 στο Ελσίνκι από τη Φινλαδία αν είχε την τύχη του «Χ» Βαζάκα ενδεχομένως ποτέ η χώρα μας να μην βίωνε τον απόλυτο ποδοσφαιρικό σεβασμό.

Τα φιλιά μου και ελπίζω να χρειαστεί να αργήσω πάλι να γράψω διότι κάποια πράγματα πρέπει να μένουν και κάτω από το χαλάκι.

Κώστας Νίτσε