Μια ιστορία με νεράιδες και φαντάσματα…

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια πόλη που στο πιο ψηλό της επίπεδο μπορούσε να δει καταπληκτικά παιχνίδια στα εξωτικά-με όλο το σεβασμό- γήπεδα της Μοναχής Ελιάς του Αλικιανού και των Καθιανών.

Οι μάχες ήταν ομηρικές μεταξύ του Βραδυποριακού και του Καταταλαιπωριακού (τυχαία ονόματα προς αποφυγήν παρεξηγήσεων). Οι μάχες, λοιπόν, ήταν τόσο συναρπαστικές που τοπικός τηλεοπτικός σταθμός δημιουργούσε ολόκληρη υπερπαραγωγή κάθε Σάββατο με βαν εξωτερικών μεταδόσεων και παραγωγές επιπέδου Champions League.

Ευτυχώς, ο καιρός πέρασε γρήγορα και από την σεζόν 2013-14 οι υπερπαραγωγές είναι πραγματικές και σε Πανελλήνιο επίπεδο.

Όμως, τα εξωτικά γήπεδα παραμένουν εξωτικά, μια μικρή και μια μεγαλύτερη αναβάθμιση σε υπάρχοντα μπορεί να έγινε, όμως, και πάλι έχεις την αίσθηση ότι τίποτα δεν άλλαξε.Ή για να είμαι πιο ακριβής,ελάχιστα…

Πλατανιάς, ΑΟΧ και Κισσαμικός μπορούν να επαίρονται ότι εκπροσωπούν το Χανιώτικο ποδόσφαιρο, όμως το Χανιώτικο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να ισχυριστεί το ίδιο.

Με μια εγκατάσταση υψηλοτέρου επιπέδου, πεπερασμένη , όμως και αυτή , χωρίς τη δυνατότητα περαιτέρω αναβάθμισης της , μιάμιση -αξιοπρεπέστερη- προπονητική μονάδα (Μάλεμε και Μοναχή Ελιά) , ένα ανεπαρκές -και αναντίστοιχο της προσπάθειας που κάνει η διοίκηση του Κισσαμικού-  εκτεθειμένο στα στοιχεία της φύσης γήπεδο και φυσικά ένα ερείπιο που κατά το δοκούν σαν τα lego τουβλάκια έχει ή δεν έχει καθίσματα και κάγκελα , τηρεί ή δεν τηρεί τις προδιαγραφές μιας υψηλότερης της Α΄τοπικού κατηγορίας,το Χανιώτικο ποδόσφαιρο δεν έχει δικαίωμα να επαίρεται.

Με τρεις ομάδες που το τοπικό,νεανικό και φιλόδοξο  στοιχείο μετράται στα δάχτυλα ενός μονόχειρα , το Χανιώτικο ποδόσφαιρο δεν πρέπει να υπερηφανεύεται.

Με το κρίμα της ανεπάρκειας να πέφτει και “στους δυο λαιμούς” και των σωματείων , δηλαδή, αλλά και των ίδιων των νεαρών ποδοσφαιριστών που δεν κατανοούν ότι το χόμπι τους μπορεί να γίνει επάγγελμα μόνον με προσωπικές θυσίες και δουλειά και όχι με αναρτήσεις στο Facebook και στα λοιπά κοινωνικά μέσα δικτύωσης, το Χανιώτικο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να ελπίζει.

Οι κατηγορίες έρχονται και ακόμα πιο γρήγορα παρέρχονται , οι εντυπώσεις , ο ενθουσιασμός και τα πανηγύρια ξεχνιούνται γρήγορα και το μόνο που  μένει είναι οι αναμνήσεις.Όταν , όμως έρχεται στα χείλη μας το “θυμάσαι τότε που…” ο χρόνος έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Εφόσον δεν αντιληφθούμε ότι για πρώτη και  μοναδική φορά έχουμε την ευκαιρία να αντιστρέψουμε το από εμάς διαμορφωμένο εις βάρος κλίμα , να κάτσουμε να συζητήσουμε ΣΟΒΑΡΑ και σαν ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ότι οι πεμτποέκτες θέσεις που καταλάβαμε και λόγω συγκυρίας μας έφεραν εκεί που μας έφεραν μπορεί να λειτουργήσουν και σαν υπνωτικό λίγο πριν την εκτέλεση,  τότε -μακάρι να βγω ψεύτης- του χρόνου τέτοια εποχή, θα λέμε άλλα πράγματα.

Οι θέσεις στα ύπατα αξιώματα μας δίνουν τη δυνατότητα χωρίς πανικό και πρόσκαιρα κυνήγια  Δον Κιχωτικών ανεμόμυλων, να ανοίξουμε έστω και τώρα το ΜΥΑΛΟ μας, να αντιληφθούμε ποιοι πραγματικά  είμαστε -αλλά και από που προήλθαμε -και ΟΛΟΙ μαζί να σχεδιάσουμε την επόμενη μέρα.

Οι “ιστορικότητες” και άλλα τέτοια δαιμόνια δεν υπήρξαν ποτέ καλοί σύμβουλοι.Στο όνομα τους οφείλουμε να κτίσουμε την αυριανή ημέρα.Διαφορετικά, θα μείνουν άψυχες αναφορές σε εφημερίδες και ιστοσελίδες.

Μέχρι σήμερα έχουμε προσωπικούς εγωϊσμούς. Ας αποκτήσουμε επιτέλους και ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ.

Ας πάψουμε να σκεφτόμαστε σαν εκπρόσωποι του Βραδυποριακού και του Καταταλαιπωριακού κι ας γίνουμε εκπρόσωποι του Χανιώτικου ποδοσφαίρου.

Διαφορετικά, θα μας θυμηθούν μόνον οι ιστορικοί του μέλλοντος…

ΥΓ. Το προσπάθησε η Ιωνία αλλά τελικά δεν τα κατάφερε.Από δω και πέρα, όμως είναι η ευκαιρία της να ετοιμάσει την νέα γενιά των φερέλπιδων ποδοσφαιριστών αφήνοντας κατά μέρος τη φετινή μίξη των πολύ (έως πάρα πολύ ) έμπειρων με νεώτερους.

ΥΓ2. Νόμιμο μεν όχι όμως και αυτό που περίμεναν καινούργια δεδομένα στα του ΑΟ Χανιά.

Η σχεδόν εν κρυπτώ-αν και νομίμως προαναγγελθείσα ενάμιση μήνα πριν…-Γ.Σ ,δεν άφησε και τις καλύτερες των εντυπώσεων σε μια, μάλιστα, ιστορική καμπή της νεώτερης ιστορίας του συλλόγου .

Επικοινωνιακό φάουλ που δεν πρέπει να επαναληφθεί.Καθαρός ουρανός τις αστραπές δεν πρέπει να τις φοβάται.

Για τις δηλώσεις του Δημήτρη Βιριράκη στο athletic radio το μόνο που  μπορώ να πω  δεν συνάδουν με το νέο ύφος που θα έπρεπε να διέπει μια ομάδα που βρίσκεται στο κατώφλι της Super league.Αυτό και μόνο.

Ελπίζω ,ότι τα επόμενα βήματα θα είναι πιο προσεκτικά σε όλα τα επίπεδα γιατί εχθρός  του καλού υπήρξε πάντα, το καλύτερο.

Τα “φαντάσματα” του παρελθόντος ας μείνουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…