Μια λυτρωτική και διδακτική ήττα

Ήρθε κι αυτό.Εννοώ η πρώτη ήττα του Πλατανιά στη Superleague.Αν και το ποδόσφαιρο δεν είναι πάντα δίκαιο,η γενική αίσθηση ήταν ότι νίκησε η καλύτερη ομάδα.Για πενήντα περίπου λεπτά (εκτός των τελευταίων είκοσι λεπτών εξαιρώ και το πρώτο δεκαοκτάλεπτο) ο Αστέρας ήταν απλά πολύ καλύτερος.Έκανε και έχασε ευκαιρίες την ίδια στιγμή που η Χανιώτικη ομάδα είχε αρκεστεί σε ρόλο κομπάρσου.

Τώρα.Γιατί λυτρωτική;

Διότι ξέρουμε όλοι ότι τα μίνι ή τα μάξι σερί στον αθλητισμό (αήττητος,αλώβητος,ανίκητος κλπ) μπορούν κάλλιστα να μεταλλάξουν εαυτούς.Μετά το αήττητο και το αλώβητο της εστίας των τριών πρώτων αγωνιστικών ελλόχευε ο κίνδυνος αποπροσανατολισμού παικτών (κατά βάση),τεχνικής ηγεσίας (δευτερευόντος)αλλά και κοινού.Να χανόταν η ουσία, η εξέλιξη και η βελτίωση στο βωμό της συνέχισης του σερί.Να κρατήσουμε το μηδέν ακόμα κι αν αυτό συνιστά το απόλυτο ταμπούρι.Δεν βγαίνουμε μπροστά ,δε προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι αρκεί να μην ηττηθούμε.

Και γιατί διδακτική;

Σαν συνέχεια των παραπάνω ο Πλατανιάς δεν κατάφερε να κρατήσει το απαραβίαστο.Κι όχι μια αλλά δις.Και αναγκάστηκε να αντιδράσει.Τα πήγε καλά.Πέτυχε ένα εντυπωσιακό γκολ (μεγάλη δουλειά για τη συνέχεια που σκόραρε και ο Ουντότζι) πίεσε για δεύτερο και προφανώς κατάλαβε τρια απλά πράγματα.

Πρώτον.Τα σερί μπορεί να συνεχίζουν και χωρίς τα α στερητικά να προστίθενται υποχρεωτικά σε όλες τις λέξεις.Δηλαδή, αήττητος δεν σημαίνει και απαραβίαστος.Εφόσον ισοφάριζε θα κέρδιζε το πρώτο αλλά θα έχανε το δεύτερο.Εν ολίγοις ισοπαλία δεν είναι μόνο το 0-0.

Δεύτερον.Κατάλαβε ότι ουδείς ανίκητος.Ακόμα και αυτός ο Αστέρας που τον σφυροκοπούσε επί μακρόν με κατοχή …κομμουνιστική (70%-30%) βρέθηκε να υπερασπίζεται με νύχια και …Σανκαρέ τους τρεις βαθμούς.

Και τρίτον.Το ποδόσφαιρο όπως και η ζωή δεν είναι δίκαιο.Πάρε εσύ το “Χ” και κανείς δεν θα θυμάται ποιος ήταν πραγματικά καλύτερος.Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τις δικές σου επιτυχίες αλλά και των αντιπάλων σου.