Το Μουντιάλ των ολίγων…

Πάμε ,λοιπόν, μουντιάλ…

Αυτό που ελπίζαμε και κακά τα ψέματα έγινε πεποίθηση πια μετά και την κλήρωση ,έγινε πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι το άρθρο του Κώστα από κάτω με έβαλε σε σκέψεις…

Πράγματι, οι καιροί είναι χαλεποί.Πράγματι , οι μισθοί (όταν υπάρχουν) δεν επιτρέπουν στον οποιονδήποτε να σκεφτεί ότι θα μπορούσε να ταξιδέψει στα πέρατα του κόσμου για να παρακολουθήσει από κοντά έστω κι έναν αγώνα της Εθνικής μας ομάδας.

Μήπως , όμως , δεν ήταν πάντα έτσι; Χωρίς να διαφωνώ επί της ουσίας με την άποψη του Κώστα, θα προσθέσω απλά ότι ΠΑΝΤΑ τα παγκόσμια κύπελλα ήταν υπόθεση των ολίγων.Ιδιαίτερα δε όταν αυτά διεξάγονταν σε εξωτικές για εμάς χώρες όπως η Βραζιλία, η Αμερική ή και η Νότιος Αφρική.

Εγώ δεν θα πάρω το ακραίο (αν και,δυστυχώς, δεν είναι πια τόσο ακραίο αυτό)παράδειγμα ενός εργαζομένου παίρνει 300 €.Παίρνω ένα (άλλο) ακραίο, εκείνου που παίρνει 1.500 €…Θα μπορούσε ένας τέτοιος συμπολίτης μας , ιδιαίτερα δε αν είναι οικογενειάρχης , να αφήσει στην άκρη 2.000-3.000 € για να ταξιδέψει στην Βραζιλία;

Πολύ αμφιβάλλω…Ακόμα κι αυτός πια , ο πολύ καλοπληρωμένος, είναι δεδομένο ότι κάπου χρωστάει και αδυνατεί όχι μόνον να αποταμιεύσει αλλά και να αντεπεξέλθει στα καθημερινά του.

Ακόμα , όμως και στις εποχές που το χρήμα υπήρχε -αναφέρομαι στο πραγματικό κι όχι στο δανεικό- ελάχιστοι θα μπορούσαν να διαθέσουν τόσο μεγάλα ποσά για να δουν την όποια Εθνική ομάδα στο Μουντιάλ.

Η ΦΙΦΑ ,όπως άλλωστε και η ΟΥΕΦΑ, γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι διοργανώσεις τους είναι ακριβές.Είναι προϊόντα που αν θέλεις να τα δεις , θα τα πληρώσεις αδρά.Μπορεί το ποδόσφαιρο να θεωρείται παραδοσιακά λαϊκό άθλημα αλλά όχι και οι κορυφαίες διοργανώσεις αυτών. Η λαϊκότητα του αθλήματος έγκειται στο γεγονός ότι μπορεί να παιχτεί παντού όχι όμως και ότι ο καθένας μπορεί να το παρακολουθήσει από κοντά…Η αδυναμία της εκ του σύνεγγυς παρακολούθηση υποκαθιστά πια η τηλεόραση.Και δόξα τω Θεώ να λέμε που η “Λευκή Βίβλος” προβλέπει την υποχρεωτική μετάδοση όλων των κορυφαίων αθλητικών γεγονότων του πλανήτη και από ελεύθερα κανάλια.Γιατί διαφορετικά θα υποχρεωνόμασταν να πληρώνουμε αδρά και αυτά…

Η πορεία της Εθνικής μας τα τελευταία χρόνια ενδιαφέρει ή δεν ενδιαφέρει ένα πράγμα ,κατά βάση,σηματοδοτεί.Ότι αν αφήσουμε στην άκρη τις “ελαφρότητες” της “ανωτερότητας του ΄Εθνους μας” και δουλέψουμε ομόθυμα με συγκεκριμένη στόχευση ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΙ τις αδυναμίες μας και με έναν ΜΠΡΟΣΤΑΡΗ-ΗΓΕΤΗ που ξέρει και τι θέλει και με ποιόν τρόπο μπορεί να το πετύχει (Ρεχάγκελ, Σάντος), τότε μπορούμε να κάνουμε πολλά.

Και για την κοινωνία ακόμα και η υπερηφάνεια τους ενός αγώνα ή των δυο ωρών είναι πολύ σημαντικό.Ειδικά, όταν αυτή η κοινωνία έχει λοιδωρηθεί όσο λίγες στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Επιστρέφοντας και ολοκληρώνοντας.

Δεν θα πάμε στη Βραζιλία, Κώστα μου, όπως και δεν θα πηγαίναμε και άλλες εποχές.Ούτε σε Μουντιάλ , ούτε σε Τσάμπιονς Λιγκ.Εδώ σε λίγο δεν μπορούμε να πηγαίνουμε στα γήπεδα της Σούπερλιγκας…Μαζί μας ,όμως, δεν θα πάνε και οι μισοί Ευρωπαίοι, όπως και οι υπόλοιποι μισοί πολίτες του κόσμου.Η κρίση είναι παγκόσμια και αυτό δεν αναιρείται όσο αν εμείς κοιτάμε μόνο τα δικά μας….

Εκείνοι που θα πάνε είναι αυτοί που μπορούσαν πάντα. Οι έχοντες και οι τζαμπατζήδες.Έτσι απλά…

ΥΓ. Όσον αφορά τα πριμ των διεθνών μας θα διαφωνήσω με τον φίλο μου.Εγώ πιστεύω ότι οι καλύτεροι στον τομέα τους ΠΡΕΠΕΙ να πληρώνονται.Είτε είναι ποδοσφαιριστές , είτε επιστήμονες ,είτε οι εργαζόμενοι στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα.Η ισοπέδωση προς τα κάτω είναι επικίνδυνο.Τα παιδιά αυτά, όπως και οι συνάδελφοί τους ανά τον κόσμο , έχουν αμφίβολης διάρκειας εργασιακό βίο (ένας τραυματισμός μπορεί να τους τελειώσει)  και για αυτό εφόσον το αξίζουν ΠΡΕΠΕΙ να πληρώνονται καλά.

Τώρα, αν η ΕΠΟ , ή οι διεθνείς αποφασίσουν να δώσουν ένα μέρος (μικρότερο ή μεγαλύτερο) σε κοινωνικές δράσεις είναι άλλο θέμα , με το οποίο, λέω προκαταβολικά,ότι θα συμφωνούσα.