Όνειρο ζω!

Η αλήθεια είναι ότι χτες το μεσημέρι έπεσα εξαντλημένος από την κούραση στο κρεβάτι μου για ένα μεσημεριανό ύπνο, τα παιδιά είχαν κοιμηθεί νωρίτερα η γυναίκα έβαφε τα νύχια της και κάπως έτσι αφέθηκα στην αγκαλιά του Μορφέα που με οδήγησε σε ένα πραγματικά απίστευτο όνειρο.

Ήμουν έξω από τα γραφεία επαγγελματικής ομάδας για μια συνέντευξη τύπου προπονητή  που είχε προαναγγελθεί και από το επίσημο site. Το κλίμα ευχάριστο θα έλεγα με αρκετά πειράγματα κάτι που μας χαλάρωσε αν και η ώρα περνούσε επικίνδυνα, λέω επικίνδυνα καθώς υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια, σας είπα έξω από τα γραφεία γιατί αυτά ήταν κλειστά και περιμέναμε κάποιον να μας ανοίξει.

Περνούσε η ώρα, ήρθε και ο προπονητής, ήρθε και ο γυμναστής και έφταναν σιγά σιγά και οι δημοσιογράφοι. Η ώρα περνούσε και πλέον φτάναμε λίγα λεπτά πριν την προαναγγελθείσα ώρα και αφού κλειδί δεν βρέθηκε, αρχίσαμε να ψάχνουμε έναν χώρο για να κάνουμε την συνέντευξη τύπου. Οι ιδέες αρκετές δεν θα τις αναφέρω διότι θα προκαλέσω τον γέλωτα και δεν το θέλω. Τελικά δίπλα, υπήρχε ένας που θύμιζε κάτι από γήπεδο που έχει βομβαρδιστεί  και υπήρχε μια αίθουσα την οποία αφού μερίμνησε ο γενικός αρχηγός, καταφέραμε να ανοίξουμε για να ξεκινήσουμε. Στα όνειρα υπάρχουν μεγάλα κενά και η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι τι ειπώθηκε όμως θυμάμαι τον εαυτό μου να βγαίνει έξω στεναχωρημένος καθώς ένας διάλογος με συνάδελφο αλλά πάνω από όλα φίλο, με έβγαλε από τα ρούχα μου.

Στην συνέχεια βρέθηκα να περπατάω έξω από το γήπεδο όπου ένας άνθρωπος της ομάδας που ερχόταν εκείνη την στιγμή ξεκίνησε να μου λέει ¨γιατί δεν περιμένατε¨ λες και εγώ κανόνιζα το πότε θα ξεκινήσει. Ο άνθρωπος αυτός όμως, μας άνοιξε τα μάτια αφού μας είπε ότι τρεις άνθρωποι είχαν κλειδιά, με λίγα λόγια οι μισοί που είχαν κλειδιά δεν είχαν έρθει και δεν είχε μεριμνήσει κανείς να υπάρχουν πέρα από τα κλειδιά και  τα στοιχειώδη, όπως για παράδειγμα, ένα ποτήρι νερό στον προπονητή, άνθρωπος είναι πάνω στον λόγο του μπορεί να ξεροκαταπιεί τόσο βρίσιμο έχει φάει τελευταία από την κερκίδα.

Αφού ανέβηκαν λίγο οι τόνοι άκουσα μια φωνή να μου φωνάζει σήκω πρέπει να πας στην συνέντευξη τύπου που ξεκινάει σε λίγο, ξύπνησα καταϊδρωμένος κοίταξα προς τον Θεό και είπα ευτυχώς δεν είναι πραγματικότητα …ΟΝΕΙΡΟ ΖΩ.