Aς πούμε μερικές-ολόκληρες-αλήθειες | XANIA SPORT FM

ΑΛΗΘΕΙΑ Νο 1

Από το καλοκαίρι άμα τη αναλήψη των καθηκόντων της η νέα (ουσιαστικά ρετουσαρισμένη παλαιά) διοίκηση του ΑΟΧ αναλώθηκε σε διφορούμενη στοχοδοσία χωρίς πάντως να καταστήσει ξεκάθαρο τι ακριβώς θα ήθελε να κάνει.

Τη μια μιλούσαν για την ιστορικότητα και προφανώς την “καταδικασμένη” να πρωταγωνιστεί ομάδα ενώ από την άλλη τη δημιουργία ενός νέου υγιούς και πάνω από όλα νεανικού συγκροτήματος.

Στον απωθεούμενο από όλους Γιάννη Πετράκη το μήνυμα ήταν “σαν και πέρσι αν όχι και καλύτερα”.Στη βάση αυτή έγιναν και οι πρώτες κινήσεις.

Εμπειρία (Κορδονούρης-Τσιμπανάκος) στη θέση των Ραπτάκη (που απορρίφθηκε από τον νέο προπονητή) και Ιασωνίδη.

Και νιάτα (Αργυρίου,Μπακάκης,Καμπλιώνης και λοιπών Χανιωτών και μη) αλλά και αποχωρήσεις Τσιτλακίδης Τσάτσος και του “πακέτου” των all time classic Χανιωτών (Περάκης,Βασαδάκης,Μπουρμπάκης και ούτω κάθε εξής).

Αποτέλεσμα; Mια εντελώς καινούργια ομάδα που απαιτούσε χρόνο (και “δυστυχώς”και υπομονή αλλά και χρήμα) ώστε να αρχίσει να “περπατά”.

Από τα παραπάνω προέκυψε μόνον ο χρόνος…

Επικοινωνιακά, οι διοικούντες ξεκίνησαν με ενθουσιασμό αλλά χωρίς plan B.Αναμένοντας τα καλύτερα αγωνιστικά δεν αντιλήφθηκαν ότι τους έλειπε η εναλλακτική.Τι θα γινόταν,δηλαδή,αν η ομάδα δεν κατάφερνε να βρεί “τα πατήματα της”.

Στον αντίποδα, και κάποιοι από το παρελθόν-παρόν που δεν καλόβλεπαν την όλη ιστορία, αλλά κυρίως για λόγους εγωιστικούς, δεν εξέφρασαν ποτέ ανοιχτά την άποψη τους,παραμένοντας,όμως πάντα στο ενεργό παρασκήνιο περιμένοντας τη σειρά τους.

Μόλις,λοιπόν, άρχισε να αχνοφαίνεται ότι αγωνιστικά η ομάδα δεν έπαιρνε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα και σε συνδυασμό με την δεινή οικονομική κατάσταση,η διοίκηση αιφνιδιάστηκε. Ο αιφνιδιασμός έφερε νεύρα και πολλά επικοινωνιακά λάθη .”Επιθέσεις” κατά πάντων που όπως ήταν φυσικό δεν έφεραν κανένα θετικό αποτέλεσμα.

Η έλλειψη συντονισμού αλλά και οι πρώτες εσωτερικές έριδες δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα που γίνεται εκρηκτικότερο από τα συνεχόμενα ανεπιτυχή αποτελέσματα.

Η φυγή ηχηρών καλοκαιρινών ονομάτων (Τσιμπανάκος,Κορδονούρης,Αργυρίου)για διάφορους λόγους  αλλά και η -όχι και τόσο ξεκάθαρη ιστορία με τον Αντωνόπουλο- δημιούργησαν νέα ρήγματα στην εσωτερική λειτουργία της ομάδας αλλά και στο γενικότερο προφίλ που προσπαθεί να πλασάρει.

Το αδιαφιλονίκητο ατού του αρχικού πλάνου που, θεωρητικά, ήταν η δημιουργία μιας άκρως νεανικής και φιλόδοξης ομάδας βασισμένο,όμως, σε έναν μεσοπρόθεσμο σχεδιασμό δεν υπήρξε ΠΟΤΕ η “ατμομηχανή” της επικοινωνιακής πολιτικής.Αντίθετα, “κακοποιήθηκε” χρησιμοποιούμενο κατά περίπτωση στις “επιθέσεις” που προαναφέραμε.

ΑΛΗΘΕΙΑ Νο 2

Ο Γιάννης Πετράκης ποτέ δεν έκρυψε ότι η προοπτική της δημιουργίας ενός ανταγωνιστικού και φιλόδοξου πλάνου τον σαγήνευε όσο ποτέ.Μετά από μια περιπλάνηση του σε ομάδες μεγαλύτερων κατηγοριών με “συμπαθητικά” αποτελέσματα,ήθελε να επιστρέψει στον τόπο του αρχίζοντας κάτι από την αρχή.

Με απόλυτη σχεδόν εξουσία στα χέρια του προσπάθησε με μια μίξη έμπειρων αλλά  και ταλαντούχων νεαρών παικτών να ¨χτίσει” κάτι που ο ίδιος πίστεψε ότι στο τέλος θα τον δικαίωνε.

Οι προσωπικές επιλογές ποδοσφαιριστών,όμως, εκ του αποτελέσματος δεν τον δικαιώνουν τουλάχιστον στο ποσοστό που και ο ίδιος περίμενε. Τον Τσιμπανάκο αναγκάστηκε να τον διώξει για λόγους απειθαρχίας,ο Κορδονούρης συνέχισε την “μισθοφορική” του αντίληψη στο τέλος μιας λαμπρής καριέρας και ο Αργυρίου δεν κατάφερε να ισορροπήσει το “θέλω” και το “μπορώ” του, που χρονικά συνέπεσε με την έναρξη των οικονομικών προβλημάτων στην ομάδα.

Από την άλλη, οι εξαιρετικές εμφανίσεις του Ραπτάκη στην Football League με τη φανέλα του Πλατανιά είναι από αυτά που η ποδοσφαιρική ιστορία καταγράφει ως “προπονητική γκάφα” ενώ ενδεχομένως αν μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω θα ήθελε να είχε στο ρόστερ του κάποιους από τους Χανιώτες της περσινής ομάδας.

Με το χρόνο,όμως να τρέχει χωρίς βαθμολογικά αποτελέσματα και την πίεση από όλους να μεγαλώνει, ο κ.Πετράκης υποπίπτει σε λάθη που κανείς υποστηρικτής δεν θα ήθελε  του να κάνει.

Μετά από κάθε ανεπιτυχές αποτέλεσμα προσπαθεί να δικαιολογήσει την ομάδα του χρησιμοποιώντας καθαρά ποδοσφαιρικούς όρους.Το “παίζουμε καλά αλλά δεν πετυχαίνουμε γκολ” είναι κάτι,όμως, που θα μπορούσε να πεί οποιοσδήποτε σκαμπάζει έστω και κατ’ ελάχιστον από …μπαλίτσα.

Αυτό που ο μέσος φίλαθλος και οπαδός του ΑΟΧ απαιτεί πια από τον προπονητή της ομάδας του είναι να ακούσει αυτό που ΚΑΝΕΙΣ μέχρι τώρα δεν έχει πει ΞΕΚΑΘΑΡΑ.

Ποιός είναι οι στόχος της ομάδας; 

Η δημιουργία μιας νέας ημέρας για τον ΑΟΧ έστω και αν αυτό σημαίνει ακόμα και υποβιβασμό ή πάμε να δούμε τι θα κάνουμε σήμερα και έχει ο Θεός;

Μια τέτοια δήλωση από έναν σοβαρό επαγγελματία και άνθρωπο θα έβαζε τέλος στην μεμψιμοιρία ακόμα και αν το τίμημα θα ήταν η βίαιη αντίδραση-απόλυση από τη διοίκηση.Διότι έτσι θα ήταν πια ξεκάθαρο ποιός ήθελε τι.Παράλληλα,όμως θα εκτόνωνε την διογκούμενη δυσαρέσκεια του κόσμου και θα καθιστούσε σαφές ότι το συμβόλαιο του (απλήρωτο είναι η αλήθεια εδώ και πέντε μήνες…) είναι το τελευταίο που τον ενδιαφέρει.

Στην αντίθετη περίπτωση, και με τον προπονητή να συνεχίζει να  “κρύβεται” πίσω από την ερμαφρόδιτη αυτή κατάσταση, το μέλλον φαντάζει ιδιαίτερα δυσοίωνο και για τον ίδιον και για το σωματείο.